رو نوشت

پروپوزال

محمد علی — Mon, 16 Aug 2010 18:45:10 GMT

این روزها شروع کرده ایم کمی مطالعه کنیم برای ارشد .

کارهای دیگر هم می کنیم البته ؛

و تازه فهمیده ام ، کسی که در روز مرّگی غرق شود ، حتماً در روز مرگی هم

غرق خواهد شد .

ذهنم آنقدر مشغول است که اگر خیالی هم باشد ، آن پشت ها قایم می شود

تا مبادا که بیافزاید به این همه استرس بی هوده ی بر آمده از برنامه هایی که برای

آینده مان نداریم!

سر می زنم .... سر بزن

(www.facebook.com/sorena)

می تونه مفید باشه

موفق باشی

شب خوش

;)

م.ش

پشت قاب خیس این پنجره ها

محمد علی — Fri, 07 May 2010 06:41:33 GMT

وقتی روزی آمد
پر از باران
که با یک ماشین لعنتی تصادف کردم
و مُردم
...
.
چشمانم را ببخشید به کسی که در زندگی
خودبین نبوده است
تا
بتواند - تا می تواند - تنها و تنها ، خودش را ببیند ؛
.
گوش هایم را بسپرید به کسی که هیچ وقت
از شنیدن دریغ نکرده است
تا
سکوت را بفهمد ؛
.
پاهایم را به دونده ای دهید که
یک عمر دویده است
تا
بداند ، تنها ، دویدن نیست که زمین را با پا آشنا می کند ..
...

قلبم را
اما
برای خودتان نگه دارید ؛
.
می توانید روی ویترین بگذارید ؛
می توانید در باغچه بکارید ؛
می توانید به طرف پرنده های مزاحم سر صبح
- که پشت پنجره دعوا می کنند -
پرت کنید ؛
می توانید ...
..
راحت باشید
.
..
باور کرده ام .. و باور کنید
که ..
به درد دیگری نمی خورد .
.
.
.
.
م.ش

هر روز

محمد علی — Thu, 06 May 2010 05:07:00 GMT

هر روز که بیدار می شوم ، انگار کسی در سرم با فشار ، فوت می کند !

هر روز که بیدار می شوم ، هنوز تیتراژ فیلم خواب دیشب ، دارد پخش می شود !

هر روز که از خواب بیدار می شوم ، دوست دارم ، در کنارم ، بالش خالی نبینم ؛

هر روز که بیدار می شوم ، دوست دارم دستی پرده را کنار زده باشد ؛

هر روز که بیدار می شوم ، می خواهم لبخند بزنم به چشمانی که برایم ارزش دارند ؛

هر روز که بیدار می شوم ، فرقی برایم نمی کند که بیدار شده باشم یا نه ....

چه می شود اگر که "روزی" از خواب بیدار نشوم ؟

م.ش

به عمد

محمد علی — Fri, 02 Apr 2010 06:10:30 GMT

مثل مهره های شطرنج ؛

من سیاه می شوم و تو سپید

حالا :

من "تنها" چیزی هستم که تو "نمی بینی" ..

و تو "همه" ی چیزی هستی که من "می بینم" .

...

ما - هردو -

به اندازه ی سی و دو مهره

"کور رنگی" داریم .

م.ش

قلب من اندازه ی مشت منه .... مشتمو برای تو باز می کنم

محمد علی — Sat, 27 Mar 2010 20:55:46 GMT

برای همه روزی شروع می شود ؛ برای من هم - نه همان روز ، که شاید روز دیگری - شروع شد . مثل همه ، از جاهای عجیب و غریب شاید .

از دری که نباید باز شود .. بویی که نباید شنیده شود ... غذایی که خوردنش برای انسانی که یک زندگی عادی می خواهد ، ممنوع است ! .. و هزاران "نباید" دیگر .

کودکیت را از دست می دهی ؛ به همین سادگی . از خوردن پفک لذت نمی بری ، بازی کردن به نظرت مسخره می آید ، موسیقی می شود بخش مهمی از دنیایی که داری ، دروغ می گویی ، تنهایی ارزش پیدا می کند ، کتابهایت می روند پشت حل المسائل هایی که تنها به درد چند روزی تورق می خورند و بس .

وقتی کسی را دوست داشته باشی ، بزرگ می شوی . به جای چشمانت ، قلبت می درخشد . می خندی ، ولی تنها به این فکر می کنی که "آیا" دیگری هم ......... ؟

شاید آن بیرون هیچ چیز – هیچ چیز – تغییر نکند .. اما این داخل ، انقلابی به پا شده است . که هم وجودت را می سوزانت و هم صیقل می دهد ... گذر کنیم .

اگر از سادگی کودکی ، ناگهان پرت شده باشی میان چنین دایره ای ..... اگر تجربه اش کرده باشی ، می دانی که .. "درد" دارد ؛ دردی که باید چند سالی بماند ، پخته شود و شاید حتی گاهی باید بسوزد تا بفهمی ، "ساده" بودن از "بد" بودن هم .. "بدتر" است .

آرزو می کنم ؛

آرزو می کنم که هرجا "دردش" امانم را برید ، کسی آن بیرون "باشد" ... کسی که نامم را بداند .. کسی که صدایم بزند .

گاهی به همین "بودن ها" بسنده می کنیم .

مایی که حتی خودمان هم ...................... نیستیم .

م.ش

سال نو

محمد علی — Sat, 20 Mar 2010 22:07:14 GMT

راه که می روم ، فکرهایی که آن گوشه کنارها هستند ، فکرهایی که دوستشان ندارم - مثل مو - این طرف و آنطرف می روند ؛

وقتی می دوم ، افکارم ، به گونه ای به "اهتزاز" در می آیند که می توانم - حتی اگر به درازای مسیر دویدن باشد - خود را "رها" حس کنم ؛ کمی جدا از این همه ...

شاید بتوان گفت .. می توانم تا جایی که "توان دویدن" دارم ....... "نیاندیشم" .

روزی ........ "بهترین دونده ی دنیا" خواهم شد ..

می دانم .

م.ش

از کنج به گوشه ای خزیدیم !

محمد علی — Mon, 01 Mar 2010 17:55:10 GMT

هیچ دوستی نداشتم جز دختری که .. دوستش داشتم ، شاید "خیلی" زیاد ؛ اما .. عاشقش نبودم .

خوشحال بودن در کنار دوستی که دوست داری ، خیلی ارزشمند است ؛

دوستی که هر کاری برای خوشحال بودنش انجام می دهی .. هر کاری می کنی تا لحظه ای هم غم بر چشمانش ننشیند ؛ غمی که تو در این چند سال ، بی هیچ عدالتی تحمل کرده ای .

با هم تولد می گیریم ، با هم درس می خوانیم ، خاطرات خوبمان را تقسیم می کنیم ، دوستهایمان را ، دوستیهایمان را ...

بدی اش این است که دختری که دوستش دارم می خواهد یا "عاشقش باشم" و یا "نباشم" .

و اکنون رفته است ؛

دختری که به جرم عاشق "نبودن" ، اجازه ندارم - حتی - دوستش داشته باشم .

...

دلم برای "خودمان" تنگ می شود .

م.ش

یواشکی

محمد علی — Sat, 27 Feb 2010 19:40:50 GMT

در دستانم "هیچ چیز" ندارم ؛

بدون اجازه و یواشکی ، مشتی "هیچ چیز" بر می دارم

حالا تمام دارایی من ، همین مشتی "هیچ چیز" است .

م.ش

گاهی وقتا ، اون دور دورا

محمد علی — Tue, 09 Feb 2010 22:35:57 GMT

ساعت دقیقاً دو و نیم نیمه شب است ؛ ناگهان احساس عجیبی پیدا کرده ام ، بعد از دیدن فیلمهای بی ربط و شنیدن موسیقی های غیر مرتبط تر .

سرم ذوق ذوق می کند ، گلویم گرفته ، چشمانم چیزهای عجیبی فرو می ریزند . به قول دوستی که نمی شناختمش .. : نمی دانم سرماخورده ام یا .... عاشق شده ام .

می دانم چیزی هست این داخل که هر از چند گاهی تکانی می خورد تا بفهمیم این "کودک خود ساخته" هنوز تلاش دارد تا زنده بماند .. تلاش دارد تا زندگی کند ؛

کودکی که برخلاف میل خود و سازنده و پردازنده و حتی سترون کننده اش ، به زور هم در خاک تاریخ جا نمی گیرد ! حال مدام گلدان بزرگتری اختیار ....... گذر کنیم .

حواس قدیمی چه ساده با تلنگری بر می گردند ؛ مثل بوی غذایی که در ذره ای از آن هزاران خاطره ی خنده دار و گریه آور نهفته است .

دست نویس های چرک و چروک قدیمی را که ورق می زنم - ورق که نه ، بیشتر مشت مشت ، می شمارم - نوشته های خاک گرفته ای پیدا می شود که بد می چسبد و بد هم درد می آورد ! مثل اتو ی داغ بعد از ظهر جمعه به دست مثل منی ، بی حواس .

خواستم بگویم ، هنوز حس می کنم که ما حکم پروانه ی در تار افتاده ی دانته را داریم ؛ نه می توانیم پرواز کنیم ..... و نه حتی بمیریم ! تنها منتظریم تا کی صاحب اش گرسنه شود ..... و پیوند دهد فهم ما را به اینکه : چقدر سرماخوردگی و عشق نیمه شب .. "شبیه" اند . می دانی ؟

دست نوشته های یک کودک - غیر - فهیم

م.ش

اگر دانند ..

محمد علی — Wed, 27 Jan 2010 20:48:32 GMT

باور کن
ما " یکی" بودیم

قبل از آنکه تو بر روی "بوم" چکه کنی
و من به روی "پیراهن نقاش"

گاهی خنده ام می گیرد
از اینکه
چه "فاصله ی کمی" بوده

بین" تو" یی
که بر روی دست می برند و بهترین جا می آویزند
تا "دیده" شوی

"من" ای
که به زور وایتکس هم
"تطهیر" نمی شوم

.
.

م.ش